Op een dag vond ik een nieuw project. Daar lag ze, vers verloren, op de oude Gracht.

Een handschoen. Heel eenzaam en zielig alleen. De vorm van de hand er nog in; de vingers enigszins gekromd. Heel erg verloren. Ik besloot haar te fotograferen. Zo mooi had ze daar gelegen. Toen fotografeerde ik ook maar die andere single handshoes die ik die dag onderweg tegenkwam. Voor een referentiekader, om te laten zien hoe mooi ze was. Het waren er wel 6. Oude Gracht, Mariahoek, Catharijnebaan, twee op de Kanaalstraat, Atoomweg. Ik hoef er zeker niet bij te vertellen dat ik te laat kwam op mijn afspraak.

Soms is het verlorenhandschoenentijd. Dat is na de sneeuw en vóór de veegdienst. Dan horen ze een beetje bij het straatbeeld. Het was februari.

Ik postte ze op facebook met de straatnaam. Misschien konden ze dan nog teruggevonden worden. Want die arme zielige verloren wanten, liggen daar te wachten op het borstelschoonmaakwagentje van de gemeente waarmee blikjes, takjes en ander vuil uit alle goten en stoepranden worden opgeslokt, terwijl de onverlorene gedoemd is tot vuilnisbakisering.

Nu dat het mijn aandacht had zag ik ze overal liggen ik zette de wereld even stil wanneer ik er weer eentje ontdekte: Stop; Nu: Ik zie een handschoen. Een hele mooie. Ik had een project.

Haast werd ondergeschikt aan mijn nieuwe project. Ik vond: “Sorry dat ik te laat ben maar ik zag een hele mooie handschoen op straat liggen” een volledig legitieme reden en ging ervan uit dat iedereen dit meevoelde.

Twee maanden lang waren mijn camera en ik onafscheidelijk. Ik vond verloren handschoenen onderweg naar mijn volkstuintje in Voordorp, op de Tolsteegsingel, het Geertebolwerk en op de Maliebaan. Soms op een ‘veilig’ plekje neergelegd waar straatveegmachinemonsters ze niet kunnen opeten maar waar je niet speurt, op zoek naar je verloren handschoen. Op de Oudwijkerdwarsstraat, bijvoorbeeld, hing er één aan een lantaarnpaal, op de Springweg lag er één in een vensterbank.

Op mijn computer groeide allengs een map. Ik gaf de foto’s namen naar hun straat zoals: handschoen_VaarsteRijn3.jpg en postte er nog meer op FaceBook. Daar kreeg ik een belachelijke hoeveelheid ‘vind-ik-leuk’-jes op de serie. Eigenlijk dacht ik toen: wie is er hier nu gek? Ik had een beetje het nieuwe-kleren-van-de-keizer-gevoel. Zo van: ziet niet iedereen dat het gewoon NIETS is? Of ben ik nu gek?

Maar toen ik al die 30 foto’s op Facebook in een beetje mooie volgorde wilde rangschikken en begon te schuiven en te categoriseren, toen gebeurde het wonder: ineens viel mij op dat ónder die handschoenen die ik vond, fietsend in Utrecht, de straten allemaal verschillend zijn. Zo verschillend dat je bijna de plek in Utrecht kon vaststellen aan de hand van de bestrating. Ik werd er helemaal door gegrepen. Je kunt rustig stellen dat het liefde was. Liefde op het tweede gezicht.

Oude Gracht, Domplein, Janskerkhof, Lepelenburg: honderden keren fiets ik over de keien en stenen en nu pas zie ik hoe de verschillende kleuren bakstenen, kinderkopjes en betegeling de stoep van straat scheiden, parkeervakken aangeven en in steeds andere patronen zijn gelegd. Stoep, goot, straat en soms historische tekening zijn in de straatstenen aangegeven in unieke combinaties van steensoort, -grootte en -kleur.

Het is vrij ongelofelijk maar in Utrecht kun je aan de straatsteen vrij nauwkeurig zeggen waar de betreffende handschoen ligt als je zo’n foto ziet. Als je toevallig een Utrechtse straatsteenkenner bent, natuurlijk.

Soms zie je niet wat je ziet.

Sophia Anastasia

Met dank aan alle mensen die hun handschoenen verloren zijn in de straten van Utrecht.

filmpje dat ik hierover maakte